Powiedz, że mnie kochasz, mamo – Grażyna Mączkowska

Wydawnictwo Akurat 

Ilość stron: 335 

„Życie każdego to zbiór elementów. Elementy to osoby, miejsca, hobby, smaki, rzeczy, uczucia, kaprysy, polubienia... mnóstwo tego. Niektóre zbiory, jak w matematyce, mają części wspólne.” 

Wielość traumatycznych, dramatycznych, trudnych sytuacji jest w tej opowieści na tyle przytłaczająca i niewyobrażalna, że podczas czytania odkładałam książkę na kilka godzin, by psychicznie odpocząć. Emocjonalna, poruszająca, bo chyba nikt nie przeszedłby obojętnie obok cierpienia i potwornego bólu fizycznego i duchowego dziecka. Powieść, w której bohaterka próbuje rozliczyć się z traumą dzieciństwa, która próbuje wreszcie odciąć się od nękających ją koszmarów. Jakby tego było mało, los potwornie z niej zadrwił, kiedy za początkowe miejsce do życia wybiera to obok swych prześladowców. 

Główną bohaterką tej specyficznej opowieści jest Gabriela, która opowiada o swoim życiu. O ciągłym strachu, bezgranicznie zachwianym poczuciem bezpieczeństwa. O takich sytuacjach i zdarzeniach nie mówi się łatwo i z przyjemnością. Mało tego. Potrzeba do tego psychicznie dojrzeć, nabrać wewnętrznej odwagi, by otworzyć serce i opowiadać historie, w których mało wypowiedzianych pochwał, słów wypełnionych miłością rodziców do dzieci. Ojciec alkoholik, matka tkwiąca w toksycznym związku i czwórka dzieci, dla których rodzice powinni być wzorem, oparciem. Przez lata dzieci stają się świadkami pijackich awantur, przemocy. Przez te wszystkie lata narasta w nich poczucie winy i pretensji. 

„I znowu codzienność przeplata się z wielkimi radościami. Jak proza z poezją, żeby nie wpaść w monotonię. Nie narzekam na chwile prozy, nasza przeplatanka to samo życie.” 

„Powiedz, że mnie kochasz, mamo” to powieść z wieloma portretami psychologicznymi, pełna bólu, cierpienia, afektów. To opowieść, w której bohaterka próbuje rozrachunku z przeszłością, dzielnie stawia czoła codziennościom. To powieść o szukaniu własnej tożsamości, kruszeniu latami narosłych wątpliwości, poczuciu niezrozumienia, buntowaniu się przeciw rzeczywistości. Historia dziecka, które w dorosłym życiu odkrywa prawdę o sobie i usilnie stara się wyjść spod pręgierza stereotypu. Mocna, prawdziwie szczera i niezwykle autentyczna! Szczerze polecam! 

Za książkę dziękuję Autorce!