Dwoje ludzi - Iwona Chmielewska

Wydawnictwo Media Rodzina 

Ilość stron: 32 

Jak picturebooks z Polski podbijają świat... 

Nie ma co się oszukiwać, w dobie elektronicznego szaleństwa, naszpikowani skrótami, pędem życia książka jest tym, co na najsmaczniejszy i ulubiony deser – kwintesencją dobrze minionego dnia. Jak wiadomo, często brakuje nam czasu na spotkania, spędzanie czasu razem, a co dopiero na czytanie, które jednak potrzebuje skupienia i chwili uwagi. 

Dzisiaj chciałabym Wam pokazać książkę tak niezwykłą co nietypową. Wydawałoby się, że książkę z ilustracjami dla dzieci. Nic bardziej mylnego. To pozycja owszem dla młodszych czytelników, ale przede wszystkim dla starszych. Na mnie zrobiła ogromne wrażenie. Przede wszystkim głębią przekazu, sugestywnością i zupełnie niesztampowym podejściem do poruszanego tematu. 

Picturebook, bo o niej mowa, to nic innego jak książka obrazkowa, coś na wzór pierwszej książeczki, którą dajemy maleńkim dzieciom do oglądania, gryzienia (bo bez tego się nie obejdzie) i do zapoznawania się z kształtem, rodzajem, przedmiotem. Ale... ta książka różni się tym, że czytając i oglądając ją z dziećmi powinniśmy tłumaczyć, objaśniać i omawiać, co autor, autorka chce przez to powiedzieć, co przekazać, a tu nie jest już nawet ważna tylko ilustracja, ale też i tekst - trochę metaforyczny, trochę poetycki, magiczny, tajemniczy, na pewno tekst specyficzny, zawierający swoisty rodzaj kodu, który jesteśmy zmuszeni odszyfrować. 

Iwona Chmielewska, to ceniona na całym świecie ilustratorka i pisarka, twórczyni obsypywanych nagrodami autorskich książek obrazowych "picturebooks", wydawanych m.in. w Korei Południowej, Chinach, Japonii, na Tajwanie, w Meksyku i w Niemczech. 

„Dwoje ludzi” to niezwykle magiczna i porywająca opowieść o dwojgu ludzi, którzy chcą przez życie iść razem. Co z tym się wiąże? Autorka pokazuje obrazy wspólnego bycia, życia, łączenia się ze sobą. Odpowiada na pytanie, czym jest związek dwojga ludzi, czym jest miłość i jak to wspólne życie ze sobą tak naprawdę wygląda. Bo, gdy dwoje ludzi żyje razem, to nie tylko jest im łatwiej, ale i trudniej. To dwa światy, jak drzwi, do których nie zawsze pasuje ten sam klucz, czasami nawet ten klucz się zagubi. Jesteśmy różni, mamy inne charaktery, inne pasje, zainteresowania. Czasami gubimy się na tych wspólnych ścieżkach, często nie umiemy siebie słuchać, gubimy sensy, zatracamy się w chaosie, życiowych sztormach i huraganach. Czasem jest też tak: 

„A czasem są jak dwa okna pokoju
wychodzące na tę samą stronę świata.
Można w nich oglądać to samo,
jednak każde z nich pokazuje inaczej” 

W obliczu zagrożenia umiemy wspierać się, pocieszać, ale też zwyczajnie po ludzku, nie wytrzymujemy presji, stresu i odchodzimy. Czasami żyjąc ze sobą, żyjemy obok siebie, nie słuchamy swoich myśli, nie słuchamy siebie nawzajem, unikamy siebie jak dzień i noc. 

Ale są też i dobre chwile: 

„Ludzie mogą być też
mocno złączeni jak dwie
okładki o miłości,
bez których ta opowieść
by się rozsypała.” 

Książka jest znakomitym dowodem na to, że czasami nie potrzeba wiele - ilustracja, kilka dobrze dobranych ze sobą słów i może powstać coś zupełnie unikatowego. Mądrość, która z niej wypływa nie potrzebuje wybujałych opisów, mnóstwa dialogów, wnikliwej konwersacji. To przenikanie obrazu i gry słów idealnie się ze sobą komponują, są książką odpowiednią zarówno dla małych jak i tych całkiem dużych czytelników. Wszyscy znajdą w niej lekturę miłą, sugestywną, pouczającą, ale też i pozwalającą na chwilę refleksji. 

Świat z książki Iwony Chmielewskiej jest światem dojrzałym, sumarycznym, światem, w którym dojrzałość i mądrość przemawiają jakby słowami siedzącej we fotelu babci, statecznej, doświadczonej przez życie pani, a jednocześnie bardzo bliskiej nam osoby. Tutaj nie znajdziecie krzykliwych haseł, niepotrzebnego chaosu, potoczności, kolokwializmów, czy dowcipów. To wręcz filozoficzne przemyślenia pisane w klimacie poetyckim, spokojne, na najwyższym poziomie świadomości, harmonijne i niezwykle rzadkie. 

Polecam całym sercem!