Kochani!
Kolejna odsłona promocyjna zbioru opowiadań "O, Matko!". Projektowi koordynuję i jestem współautorką. Dzisiaj o sobie i swojej twórczości opowiada Beata Zdziarska. Sympatyczna autorka, z którą miałam okazję współpracować przy okazji Jej ostatniej pozycji "Szepty sumienia", której patronuję medialnie i rekomenduję na okładce.
Życzę Wam pozytywnych wrażeń i miłej lektury.
 |
| Zdj. nadesłane Z prywatnego albumu autorki |
Cześć, nazywam się Beata, od urodzenia mieszkam w Gdańsku, chociaż wakacje najchętniej spędzam w górach. Tam najlepiej odpoczywam, tam świat jest bardziej autentyczny niż w dużym mieście. Można powiedzieć, że jestem taką góralką z Pomorza. Uwielbiam podróże dalekie i bliskie, ale zawsze z przyjemnością wracam do mojego rodzinnego miasta. Gdańsk stał się także miejscem akcji mojej drugiej powieści „Szepty sumienia” (2018) oraz jednej z historii, która tworzy fabułę mojej debiutanckiej książki „Zagubiony szlak” (2016). Obydwie powieści zostały wydane nakładem wydawnictwa Szara Godzina.
Na co dzień uczę angielskiego, natomiast literatura jest moją pasją. Piszę i czytam, od jakiegoś czasu przeważnie polskich autorów.
 |
| Zdj. nadesłane Z prywatnego albumu autorki |
„Zagubiony szlak” to wigilijna opowieść, której główna akcja została osadzona w Bieszczadach. Troje ludzi i trzy historie. Uczucia ludzkie: miłość, rozpacz, złość i nienawiść przeplatają się z polityką, która jest mocno obecna w życiu niektórych bohaterów. Trudne decyzje, nieroztropne zachowania, wybory, których konsekwencje zmieniają życie człowieka.
„Szepty sumienia” to historia gdańskiego naukowca, który popełnia niezamierzone przestępstwo. Jego dotychczasowy idealnie poukładany świat stopniowo popada w ruinę, a on sam zmaga się z wyrzutami własnego sumienia.
Prowadzę stronę autorską na Facebooku i Instagramie, gdzie serdecznie zapraszam.
@zdziarskabeata instagram
Do współpracy przy tworzeniu antologii „O, Matko!” zaprosiła mnie Agnieszka Krizel, która objęła patronatem moją drugą książkę „Szepty sumienia” (serdecznie dziękuję). Nie zastanawiałam się długo. Lubię nowe wyzwania, a muszę przyznać, że nigdy wcześniej nie brałam udziału w takim projekcie. Poza tym wróciłam do początków, czyli pisania opowiadań, bo to właśnie od krótkich form prozatorskich zaczęłam swoją przygodę z piórem. Publikowałam je w pismach literackich „Migotania” oraz „Szafa”, część z nich wciąż zalega pliki komputera i jeszcze nie ujrzała światła dziennego.
Opowiadanie „Powrót” stworzyłam specjalnie na potrzeby antologii „O, Matko!”.
To smutna historia matki i syna, zasadnicza część opowieści rozgrywa się na Dolnym Śląsku, w okolicach Gór Stołowych. Trudne relacje, uzależnienie, dzieciństwo, które traci smak beztroskiego dzieciństwa, cierpienie i ludzka słabość. Nie zdradzę jednak szczegółów, zachęcam do lektury.
Obecnie pracuję nad nową książką, chciałabym ją wydać w następnym roku. Zobaczę, co wyjdzie z moich planów. W głowie mam kolejny pomysł, ale to już dalsza przyszłość.
Na koniec rozmowy chciałabym pozdrowić wszystkich czytelników. Dziękuję, że jesteście, bo przecież bez Was żadna książka nie miałaby racji bytu. Życzę wszystkim dużo pozytywnych emocji na literackich ścieżkach. Do zobaczenia gdzieś na szlaku!
Dziękuję, Beato za udział w projekcie!
Ogromnie zainteresowała mnie ta autorka swoją twórczością.
OdpowiedzUsuńChciałbym sięgnąć po jej książki.
Mam już kupione "Szepty sumienia". Na początek.
OdpowiedzUsuń